Jodhpur
De blauwe stad van Rajasthan
Home Delhi Bikaner Jaisalmer Tharwoestijn Jodhpur Mount Abu Udaipur Pushkar Ajmer Jaipur-Amer Fatehpur Sikri Agra Galerie
© D.S.F. Production

Jodhpur

Jodhpur is een stad in het noordwesten van India, die centraal in de deelstaat Rajasthan ligt. Vroeger was het de hoofdstad van een vorstenstaat met dezelfde naam. Tegenwoordig is Jodhpur om de paleizen, forten, tempels en het omringende woestijnlandschap een populaire toeristische trekpleister. Oppervlakte: 233 km² Inwoners: 1,509 miljoen
Info
Jodhpur Jodhpur, een van de meest iconische steden in de deelstaat Rajasthan, is een betoverende bestemming aan de rand van de Tharwoestijn. De "Blauwe Stad" zoals ze ook wordt genoemd, dankt haar bijnaam aan de indigoblauwe huizen in de oude stad. Als je vanaf het fort naar beneden kijkt, zie je een zee van blauwe daken en muren.
Op weg naar Jodhpur kruisen we prachtig versierde vrachtwagens met feestvierders die de stad verlaten nu Divali, het “Lichtjesfeest” voor de overwinning van het goede over de kwade, ten einde is. Op een heuvel in Ramdreva staat de Sree Baba Ramdev-tempel, gebouwd ter nagedachtenis aan de stichter van het dorp Baba Ramdevji, die als heilige wordt vereerd. Het heiligdom is toegankelijk voor zowel hindoes als voor moslim-gelovigen. Tussen augustus en september, wordt hier het Ramdevra Mela Festival gehouden. Het festival is een kleurrijk spektakel van acrobatische dansers die performen op het ritme van trommels en cimbalen en van miljoenen pelgrims uit heel India die Baba Ramdevji eren, aanbidden en hem offergaven brengen. Het zijn meestal stoffen paarden want de heilige wordt vaak op een paard afgebeeld maar ook bloemenkransen, kokosnoten en geld. Bij de tempelingang leven armen, die overleven dankzij een aalmoes die ze van de gelovigen krijgen.
We stoppen bij een viertal hutten. De muren werken als een natuurlijke isolator en het kegelvormige dak van gedroogd gras en takken zorgt ervoor dat de regen die er valt. Ze zijn perfect aangepast aan het klimaat. Het kleine lapje dorre grond rond de hut en enkele geiten zijn voor de bewoners hun enige bezittingen. De mannen tonen ons hoe een chillum werkt. Deze kegelvormige rookpijp, gemaakt van klei, terracotta of hout, wordt gebruikt om cannabis te roken.
We houden halt in Osiyan, de toegangspoort tot de Tharwoestijn en eertijds een belangrijk handelscentrum. Nu is het een oase met 16 prachtig brahmaanse en jaïnistische tempels. De Sachiya Mata Tempel biedt een prachtig panoramisch uitzicht over de stad en de omliggende zandduinen. De Mahavira Jain Tempel is een belangrijk bedevaartsoord voor jaïnisten. De tempel, in rode zandsteen, heeft zeer gedetailleerd beeldhouwwerk op de pilaren en muren. Het beeld van Lord Mahavira, gemaakt van zand en koemelk, is versierd met zilveren strookjes. De tempel gewijd aan de zonnegod Surya, versierd met afbeeldingen van slangen en lotusbloemen en met de beelden van Lord Ganesha en Durga Mata, is indrukwekkend.
We zijn bijna in Jodhpur als onze aandacht wordt getrokken door een massa volk. Er is een huwelijk in het dorp. Het feest is een explosie van kleur, koninklijke grandeur en eeuwenoude tradities. Zo is het een ongeschreven regel dat de dochters eerst uitgehuwd moeten worden dan pas zijn de zonen aan de beurt. Dat is de morele en religieuze plicht van een vader. Voor de jongens in het huwelijk treden, moeten ze bewijzen dat ze voor het gezin kunnen zorgen. Een verloving kan aldus vele jaren duren. Vandaag trouwen 3 broers. Ze zijn gekleed in een witte jasachtige sherwani en dragen een saffraangele tulband versierd met bloemen, slingers en kettingen. Aan hun zijde hangt een zwaard, het symbool van een fiere Rajput-krijger. Gezeten op een prachtig versierd paard, en vergezeld door dansende familieleden en een luide brassband, vertrekken ze in processie naar de trouwlocatie.
Jodhpur is de tweede grootste stad van Rajsthan en ze vervult nog steeds haar rol als handelsplaats voor zijde, sandelhout, zout, vee, kamelen en landbouwgewassen. Gesticht in 1459 door Rao Jadha, groeide stad uit tot een doolhof van markten en winkeltjes geconcentreerd rond Sardar Bazaar met haar iconische klokkentoren. Heilige koeien wandelen rustig door de kronkelende straten omringd door blauwe muren wandelen. Oorspronkelijk was deze kleur voorbehouden voor de huizen van de Brahmanen, maar tegenwoordig is het een traditie geworden. Er wordt gezegd dat de kleur de insecten op afstand houdt en dat het de huizen koel houdt tijdens de verzengende hitte. Hoog op een loodrechte rots werd Mehrangarh Fort, het grootste en best bewaarde fort van India, gebouwd. De hoge muren dragen nog steeds de sporen van kanonskogels van historische belegeringen. De zeven massieve toegangspoorten zijn strategisch gebouwd in bochten om te voorkomen dat vijandelijke olifanten genoeg snelheid konden maken om de deuren te rammen. Jai Pol, de Overwinningspoort, is de hoofdingang van het fort. Aan de linkerkant van Dedh Kangra Pol zijn de handafdrukken (sati-tekens) van de weduwen van de Maharaja's, achtergelaten voordat ze zichzelf op de brandstapel wierpen na de dood van hun echtgenoten.
Loha Pol, de IJzeren Poort, is de meest versterkte poort van het fort en geeft toegang tot het complex van prachtige koninklijke paleizen. De muren en het plafond van Phool Mahal, het Bloemenpaleis, zijn bedekt met goud. Schilderijen, fijn snijwerk en glas-in-lood sieren de muren. Sheesh Mahal , het Spiegelpaleis, is versierd met duizenden stukjes spiegelglas op de muren en de plafonds. De muren van Moti Mahal, het Parelpaleis zijn gepleisterd met een mengsel van kalk en fijngemalen schelpen. Dat geeft de kamer een parelmoeren glans. In de muren zijn nissen vanwaar de vrouwen van het hof konden meeluisteren naar de staatszaken. In het museum zijn miniatuurschilderijen van Maharadja Man Singh en zijn drie metgezellen die polo spelen, een van de favoriete koninklijke sporten. De Maharajda is afgebeeld met een aureool en de hele groep wordt geflankeerd door bedienden. Op een boogscheut van het fort onder een enorme boom woont een oude kluizenaar. Zijn kennis over de omgeving en de lokale gewoonten, en zijn wijsheid maken hem tot een interessante gesprekspartner.
We stoppen bij de Jaswant Thada, een prachtig witmarmeren mausoleum in 1899 gebouwd voor Maharaja Jaswant Singh II. Naast deze herdenkplaats staan er, verspreid over de tuin, drie grote cenotaven van voor de Maharadja's van Jodhpur en kleinere monumenten gewijd aan de vrouwen en andere familieleden van de Maharadja's. Aan de rand van de stad staat het gigantische Umaid Bhawan Paleis. In 1929 werd met de bouw van het familiepaleis van Maharadja Umaid Singh gestart. Gedurende 16 jaar werd er met 3.000 werkkrachten aan het gebouw gewerkt. Naast de residentie voor de koninklijke familie is er nu het luxe Taj Palace Hotel en een museum in gevestigd. Mandore, eertijds de trotse hoofdstad van de Marwar-regio, is nu bekend om de Mandore Gardens, een prachtige verzameling monumenten, tuinen en ruïnes. In tegenstelling tot de gebruikelijke koepelvorm zijn de cenotafen van de Maharajas van Marwar gebouwd als hindoeïstische tempels. Ze zijn opgetrokken uit rode zandsteen en versierd met verfijnd beeldhouwwerk. In de Hall of Heroes staan 16 beelden volkshelden en hindoegoden, die volledig uit één rotswand zijn gehouwen en in felle kleuren zijn geschilderd.
Indrukwekkend is de godin Kali, die rijdend op een tijger, een demoon verslaat. De ruïnes van het oude fort van Mandore bieden een prachtig uitzicht over de omgeving en de dikke muren van de oorspronkelijke omwalling. Nu we in zuidelijke richting rijden, maakt de woestijn langzaam plaats voor een vruchtbaar landbouwgebied. We kruisen een beschilderd ossenspan en zijn trotse eigenaar. Het beschilderen van ossen en hun hoorns is een eeuwenoude traditie die zowel culturele, religieuze als praktische redenen heeft. Koeien en ossen worden in het hindoeïsme als heilig beschouwd en symboliseren vruchtbaarheid, rijkdom en toewijding. Tijdens festivals worden de dieren beschilderd met levendige kleuren en patronen als eerbetoon aan hun rol in het landbouwleven en hun spirituele verbintenis met de god Krishna. De hoorns worden beschilderd met banden van groene en rode lichtgevende verf of versierd met oranje lichtgevende tape. Dit is niet alleen versiering maar een manier voor de boer om zijn dankbaarheid, liefde en respect te tonen voor de dieren die het land bewerken en vooral ook een veiligheidsmaatregel om de dieren 's nachts zichtbaar te maken voor het verkeer, waardoor nachtelijke ongevallen op de wegen worden voorkomen.